«اسلام هرگز نمیخواهد که زن، موجودی درجهدو یا نیرویی برای حاشیهسازی باشد. زن در جامعه اسلامی، انسانی است که همچون مرد، حق اندیشیدن، حق انتخاب، حق مسؤولیتپذیری و حق رشد و کمال دارد. اگر ما میگوییم زن باید در جامعه حضور داشته باشد، این حضور به معنای آن است که استعدادهای انسانی او شکوفا شود؛ نه آنکه زن به عنوان وسیلهای برای سرگرمی یا ابزار مصرفی معرفی گردد.
اسلام برای زن شخصیت قائل است؛ نه شخصیت ظاهری یا تشریفاتی، بلکه شخصیت حقیقی و انسانی. جامعهای که زن در آن تحقیر شود، جامعهای بیمار است. جامعهای سالم است که زن و مرد در آن، هر دو از فرصتهای انسانی، تربیتی، علمی و اجتماعی برخوردار باشند.
هیچکس حق ندارد به نام دین، استعداد زن را سرکوب کند. هیچکس حق ندارد زن را محبوس در جهل، ترس یا وابستگی نگه دارد. زن، مانند مرد، آفریده شده تا آزادانه بیندیشد، آزادانه انتخاب کند و آزادانه مسؤولیتهای خود را بپذیرد. این آزادی، آزادی در مسیر کرامت انسانی است؛ نه اسارت در هوسها و خواستههایی که ارزش زن را پایین میآورد.
اگر جامعهای بخواهد پیشرفت واقعی داشته باشد، باید زن را به عنوان نیرویی سازنده بشناسد؛ نیرویی که در خانواده، در تربیت نسل، در علم، در مدیریت، در فرهنگ و در هر میدان دیگری میتواند نقش مؤثر و انسانی داشته باشد. زن سزاوار مشارکت است، نه کنار گذاشته شدن و نه ابزاری شدن.»
منبع: سخنرانی شهید آیتالله دکتر سیدمحمد حسینی بهشتی، زن در اسلام، مجموعه آثار، جلد ۲، صفحات ۳۴۳ تا ۳۴۷، بنیاد نشر آثار دکتر بهشتی.
